Санамж

Ясандаа тээгээд
Явдал учгийг огоороод
Авсандаа дараад
Арилж одох
Үхэлд тээж хүргэх
Үгс гэж байдаг

Мах тасарч
Яс яйравч
Чиг үл алдах
Цэгц гэж бий

Зүрх зүсэгдэж
Уушиг урагдаж
Элэг эмтэрч
Дэлүү дэлбэрч
Бөөр бүлтэрлээ ч
Ухаан үл алдрах
Учиг гэж бий
Сэтгэл үл алдах
Сэрэмж гэж бий

Ходоод хорсож
Гэдэс гэмтэж
Давсаг далбарч
Олгой ороолдож
Цөс цувлаа ч
Ёо гэх дуугүй
Ёзоороо үл гээх
Учиг гэж бий

Хэрэв би үхвэл

Хэрэв би үхвэл
Хэрээ нүдийг минь тоншиж
Хэдэр ноход ясыг минь хэмлэж
Хэдгэнэ батганын үүр болж
Хэзээ ч байгаагүй мэт замхарна
Тэд цадна
Тэд ч бас үхнэ


Хэрэв би үхвэл
Хэлхээ явсан нөхөд минь гуньж
Ханилсан нэгэн нь уйлж
Хэвлээс унагасан нь энэлж
Хэсэг нь дурсана
Хэсэг нь мартана

Мөр минь замхарч
Үг минь үлдэнэ
Үг минь л үнэн байг

Дүр минь баларч
Үр минь үлдэнэ
Үр минь л бүтэн байг

Сүүдэр минь замхарч
Үндэс минь үлдэнэ
Үндэс минь л бат байг

Бодол минь арилж
Бэхийн мөр л үлдэнэ
Бэх минь баларшгүй байг

Хүлээлт

Харанхуй шөнийн нойрондоо
Хайрт чинийхээ царайг харлаа
Хацрыг чинь зөөлөн илбэеү гэтэл
Харагдах дүр чинь хоосон байлаа

Бүрхийн шөнийн бүдэг гэгээнд
Бүлээн дүрийг чинь дэргэдээ үзлээ
Бүлээн амсьгалыг чинь үнэртьеү гэтэл
Бүрэлзэх дүр чинь бүдгэрэн одлоо

Үдшийн сарны гэгээн туяанд
Үзэсгэлэнт чамайгаа олж танилаа
Үнсэлтээр угтан тэвэрьеү гэтэл
Үзэгдэх дүр чинь замхран ариллаа

Түнэр харанхуйн балар ухаандаа
Түлхүүрийн чимээг чинь олж сонслоо
Төөнөх биеийг чинь дөхөв үү гээд
Тэмтчих бодол балран ариллаа

Мөнхийн зүүд

Үйлтэй энэ хорвоод мэндэлж би зүүдэллээ
Үүлэн мэт зөөлөн хайранд өлгийдүүлж зүүдэллээ
Үнэн худлын жамтад өндийж би зүүдэллээ
Үргэлжлэх цагийн салхинд үүлгэртэж бас зүүдэллээ

Энэ л зүүд
Миний л зүүд
Мөнхийн байгаасай

Үнэнч андуудтай учирч нэг зүүдэллээ
Үүрдийн амрагтаа туньж нэг зүүдэллээ
Үнэгчлэх үрээ үнэрлэж нэг зүүдэллээ
Үхэл амьдралын заагт тэнчиж нэг зүүдэллээ

Энэ л зүүд
Миний л зүүд
Энэ л зүүднээс сэрэлгүй
Алсын алсыг зорихсон

Үдлээд буцахын нартад

Үдлээд буцахын нартад
Үнэнтэй нь эвлэлгүй л яах вэ
Хөөрөн дэнслэх сэтгэл нь
Хөвсөлзөн догдлолгүй л яах вэ

Ирээд буцахын хорвоод
Итгэл гундалгүй л яах вэ
Догдлох хүрэн зүрх нь
Донсолж булгилалгүй л яах вэ

Саатаад буцахын орчлонд
Сандах сэтгэлийг яалтай
Эргээд буцахын жамтад
Ээрэх сэтгэлийг яалтай

Чи миний сэтгэлд

Чи миний сэтгэлд
Арван наймтай бүсгүй
Чимээгүй хайрын цучлийг
Асааж өрдсөн салхи

Чи миний сэтгэлд
Арван наймтай бүсгүй
Чимхийн төдий үрийг
Тэтгэж ургуулсан хур

Чи миний сэтгэлд
Арван наймтай бүсгүй
Чилж царцсан зүрхийг
Бүлээцүүлж амилуулсан наран

Би чиний сэтгэлд...

Далай бид хоёр

Захгүй далайн мандал дээр
Завьгүй би хөвж байна
Хаа хүрэхийг салхи мэднэ
Хан тэнгис түшиж би үл живнэ

Сэлүүртэн, заламгайтан явсан бол
Сэлэн шумбан наадах
Жигүүртэн дальтан байсан бол
Жиргэн дүүлэн нисэх л

Харин би газрын амьтан
Хөх тэнгэрийг ширтэн
Хөхрөх далайд хөвсөөр
Хүчит давалгаанд түрэгдсээр

Усан далайд сэлэх ч
Унд усаар ангахыг яалтай...

Хаанаас би энд ирээ вэ?
Хэдийнээс эхэлж би хөвөө вэ?
Хааш би зорино вэ?
Хэзээ аялал дуусах вэ?

Тээсэн бодол минь
Тээсэн зорилго минь
Тархи оюун минь
Төрөлх совин минь

Угаагдаж уусаж одсон бол
Уст их тэнгисийг
Ширгээгээд би үүл болгоё
Шигдэж ёроолд нь үлдээрэй

Тунаж үлдсэн зорилгоо
Тунгааж авсан бодлоо
Өөрийн гараараа би ялгаад авъя
Өнөд би үл гээе

Тэнгэрийг бүрхэж үүл болсон
Тэнгис далай минь буцаад
Хур аадар болон асгарч
Хөлгүй их далай болоорой

Өнөөг хүртэл намайг түшиж
Өөрийг биедээ тээсэнд талархъя
Өчүүхэн намайг эрхлүүлж
Өргөж тэтгэсэнд гялайя

Толгой сүүл холбохуй...

Чимх баяслаар амтлагдсан
Чин сэтгэлийн гуниг
Шүүрс алдан тунгаах оюунаас
Шүлэглэх сэдэл урсана

Гүний гүнд тархины адраас
Гавлын ёроолд дусаал дусах адил
Хэлхэлдэн цуврах хэдэн үгс нь
Хэмхэрхий сандлын чахрах дуун адил

Ээдэж гашилсан бодолд
Эргэцүүлж тунгаасан цөөхөн мөрт нь
Эвдэрч гажсан хаалганы
Эрхийн чинээхэн завсрын гэгээ

Тоост хорвоогийн наран
Томоогүй явсан насыг сануулан
Шижир алтан аргамжаагаар
Шинэхэн шүлгийг буулган ирэх шиг

Сэтгэлийн баяр гуниг жаргал зовлон
Сүлэлдэн байж сааралтсан бол
Сэрүүн зүүдний учир зангилаанаас
Сэдэл болж холбогдох нь үгүй

Зовлон жаргал, баяр гуниг
Зуун зуун дамнан эрээлэнхэн л байдгийн учир
Жаргал зовлон баяр гуниг
Жаран жаранд алагланхан л байдаг учир

Хоёр, хоёрын дэнс бүхэн
Хором бүхэнд ганханхан л байдаг учир
Хорвоо ертөнцийн амьдхан эс
Хүмүүний сэтгэлийг донслууланхан л байх нь

Хүмүүний сэтгэл нь дэнслэнхэн л байж
Хорвоогийн ухааныг танинхан л байх л
Хорвоо ертөнцөө танин таньсаар
Хоёргүй сэтгэлийг тээж л явах нь

Хоёр, хоёрын дэнсэнд
Хорвоо өөрөө багтах нь
Хоёр, хоёрын дэнсээр
Хорвоо биднийг дэнслэнхэн л байх нь

Хашхираан...

Чимээгүй хашхираан цуурайтна
Чихээ таглаад ч үл амарлина
Агшин бүрт
Алхам бүрт
Алслах нь үгүй
Айдас татуулан
Арзасхийтэл цуурайтна

Чимээгүй хашхираан цуурайтна
Чимхийн төдий амгалан үгүй
Чиний, миний, бүгдийн дотроос
Чимээгүй хашгираан цуурайтсаар

Амар амарлингуйг үйрүүлж бутална
Амьдрал хүслийн өнгө будгийг ховх татан чичиргэнэ
Харанхуй сүүдэр татуулсаар
Хүйтэн жихүүнээр үлээнэ

Бадран асах гал дөл
Бамбар түүдэг бүхэн
Өөдөө дүртэй чулуу болон хөшиж
Өнгийн гэрэл нь сүүдэр болон тогтоно

Илч бүхэн гэрэл бүхэн
Илхэн байж асан
Эргэж ирэх нь үү гэтэл
Эргэн тойрон бүхэн
Харлан хөшиж хөлдөж дуусах нь

Хамаг олон хүмүүс минь
Хашхирч үймэхээ азнаач
Амин зүрхэн тольтоосоо
Аюулт хашхираанаа татаач
Гэрэл бүхнийг унтрааж
Галт илчийг бөхөөж
Хар бараанаар хучиж
Хүйтэн сэтгэлийг хурцлах
Чимээгүй хашхираанаар чинь
Энэрэл хайр бүхэн
Эгээ л мөс болж
Эргэх цаг хугацаа ч
Гацаж хөшиж зогсох нь

Чимээгүй хашхирцгаах азна та минь
Чин зүрхнийхээ чанадаас ирэх
Аялгуу эгшгийг сонсооч
Амар амарлингуйг оршоо

,,,

Тушаа мэт санагдаж асан тэр юмс
Туугдаж цагийн салхинд хийсэхэд
Түхийх цээжин дэх хоосон зайд
Түмэн бодлын гуниг хурган хоцорлоо

Ертөнцүүд

Балга тагш юм толгойд гарч
Бараан бодлын манан хучна
Бачимдаж үл тэвдэх ууч сэтгэлийн
Багалзуурыг шахаж амьсгалийг нь тасална...

* * *

Өнгө мөнгөний хийсвэр хорвоогоос
Өнөд хол руу алсран одож
Өнгөгүй тунгалаг биеээр сэтгэлээ хучсан
Өр зүрхний ертөнцөд очно

Буруу зөв гэж тэнд үгүй
Бултаж нуугдах худал хуурмаг ч бас үгүй
Булаан эзлэх түрэмгий харгилал ч үгүй
Буцааж хариу нэхэхгүй хайраар дүүрэн

Улайж мэлзэх тэвдэх гэмгүй
Уруудаж доройтож шаналах зүйлгүй
Улцайн ялзарч буруудах бодолгүй
Угийн ариун гэгээн ертөнц

* * *

Төд удалгүй буцаад ир гэж
Тэвдэж ядарсан ертөнц минь дуудлаа
Тэнүүн бодлынхоо үрийг суулгаж ургуулчаад
Тэртээх алс руу явж болно гэлээ

Там, диваажин

Там диваажин бий гэвэл
Тэнд лав
Энэ ертөнц дээрхи шиг
Эрх чөлөө нь үгүй

ХОС

Хөх үүлсийн дундаас наран өнгийж
Хөндий талд туяа нь илч нэмнэ
Хөөрөн догдлон зогсох миний сэтгэлд
Хөөрхөн чиний минь инээмсэглэл гэрэл нэмнэ

Оройгүй уудам тэнгэрийн дундаас
Одод саран гийж гэрэл нэмнэ
Орчлон дэлхийн олны дундаас
Онцгойрч чиний минь хоолой жаргал нэмнэ

Саран наран ээлжлэх эгэл амьдралын
Саадтай саартай сайнтай жимийг
Саруул ухаан сэтгэлийн гэгээтэй
Сайхан чиний минь сэтгэл хайр гэрэлтүүлнэ

Бороо цас хоёр

Бороо цас та хоёр
Болзоод байгаа юм уу?
Битгий зогсооч, гуйя

Хархан дусал
Хайлах ширхэг бүхэн чинь
Гуниг болон бууж
Гол мөрөн болж үерлээд
Ганцаардал нэртэй хадыг
Газрын уруу ховх татаг
Харин би тэндээс нь
Хатуу царс болж ургаад
Хажууд ургах хөөрхөн цэцгийг
Харж нөмөрлөж зогсъё

Онгод

Нот хөглөрч
Нойр үнэртэх мухрын өрөөнд
Эрчит хуруугаар
Эгшиг үерлүүлж баясаад
Бодол хулжаан
Боодол тамхийг сорохуйд
Хөврөх утаа нь
Хар бэх болон
Таван шугамаас хальсан
Таатай аялгууг буулгана

Чөлөөлсөн нь

Зүүн ховдолд нуугдсан
Зүрхний бяцхан шувуухайг
Дурлалын цэлмэг тэнгэрт нь
Дураар нь нисгэж амрав

Харин үлдсэн зүрх нь
Хөндий хоосон биш ээ одоо
Хайр сэтгэл найрагаар
Халгиж булгилж байгаа

Хартай зүүд

Хайрын оч зүрхнээ харваж
Харц шидэн сэмхэн санаашрах намайг
Харамлах сэтгэл эзэмдэн дийлж
Хартай зүүд үдшийн нойрыг хулжаана

Дурлал гэдэг...

Дурлал гэдэг
Дураараа залгилж болдоггүй
Дутуу иссэн дарс ч
Дусал төдий хүртэхэд
Дуу чимээгүй тас үсэрнэ

Дурлал гэдэг
Татсан тамхины утаа
Татаад барих биегүй ч
Тархи оюунаар наадан
Таатай сайхан санагдана

Сэтгэл минь

Цас хаялна, сэтгэл шиг
Цав цагаахан, сэтгэл шиг
Чимээгүйхэн дүнсийнэ, сэтгэл шиг л
Чиний л тухай бодлууд, сэтгэлд минь л

Биед чинь дөхөвч
Сэтгэл чинь алсрана, зэрэглээ шиг
Бодол, хайраар халгивч
Сэрүүн зүүдлээд л сэрнэ, бороо шиг

Салхинаа туугдах үүлэн лугаа
Сэтгэл минь төөрөн хэснэ
Ангасан хөрснөө шингэх шиврээн дусал шиг
Алдуурсан сэтгэл минь замхран одно

...

Сэтгэлд минь хургах жавар салхи
Сэм сэмээр замхран арилна
Сэрүүн зүүднээс минь даллан сэрээж
Сэтгэлт чи минь даллан дуудна

Урсан хөврөх бодлын үзүүрт
Ухаан санаа цэлмэн уужирна
Уртхан амьдралын нарийн харгуйд
Учралт чи минь мишээн тосно

Эрхэс гариг, наран саран
Эргэн тойрон хүрдэн эргэнэ
Энх амьдралын жамыг зөгнөн
Энгүй талаас салхин сэвшинэ

Гэгээн хүслийн тэнгэр болж
Гэрэлт нарны илчин болж
Галт зүрхний дуулал болж
Ганцхан чи минь наддаа иржээ