Monday, March 18, 2013

Хашхираан...

Чимээгүй хашхираан цуурайтна
Чихээ таглаад ч үл амарлина
Агшин бүрт
Алхам бүрт
Алслах нь үгүй
Айдас татуулан
Арзасхийтэл цуурайтна

Чимээгүй хашхираан цуурайтна
Чимхийн төдий амгалан үгүй
Чиний, миний, бүгдийн дотроос
Чимээгүй хашгираан цуурайтсаар

Амар амарлингуйг үйрүүлж бутална
Амьдрал хүслийн өнгө будгийг ховх татан чичиргэнэ
Харанхуй сүүдэр татуулсаар
Хүйтэн жихүүнээр үлээнэ

Бадран асах гал дөл
Бамбар түүдэг бүхэн
Өөдөө дүртэй чулуу болон хөшиж
Өнгийн гэрэл нь сүүдэр болон тогтоно

Илч бүхэн гэрэл бүхэн
Илхэн байж асан
Эргэж ирэх нь үү гэтэл
Эргэн тойрон бүхэн
Харлан хөшиж хөлдөж дуусах нь

Хамаг олон хүмүүс минь
Хашхирч үймэхээ азнаач
Амин зүрхэн тольтоосоо
Аюулт хашхираанаа татаач
Гэрэл бүхнийг унтрааж
Галт илчийг бөхөөж
Хар бараанаар хучиж
Хүйтэн сэтгэлийг хурцлах
Чимээгүй хашхираанаар чинь
Энэрэл хайр бүхэн
Эгээ л мөс болж
Эргэх цаг хугацаа ч
Гацаж хөшиж зогсох нь

Чимээгүй хашхирцгаах азна та минь
Чин зүрхнийхээ чанадаас ирэх
Аялгуу эгшгийг сонсооч
Амар амарлингуйг оршоо

No comments:

Post a Comment