Monday, May 20, 2013

Далай бид хоёр

Захгүй далайн мандал дээр
Завьгүй би хөвж байна
Хаа хүрэхийг салхи мэднэ
Хан тэнгис түшиж би үл живнэ

Сэлүүртэн, заламгайтан явсан бол
Сэлэн шумбан наадах
Жигүүртэн дальтан байсан бол
Жиргэн дүүлэн нисэх л

Харин би газрын амьтан
Хөх тэнгэрийг ширтэн
Хөхрөх далайд хөвсөөр
Хүчит давалгаанд түрэгдсээр

Усан далайд сэлэх ч
Унд усаар ангахыг яалтай...

Хаанаас би энд ирээ вэ?
Хэдийнээс эхэлж би хөвөө вэ?
Хааш би зорино вэ?
Хэзээ аялал дуусах вэ?

Тээсэн бодол минь
Тээсэн зорилго минь
Тархи оюун минь
Төрөлх совин минь

Угаагдаж уусаж одсон бол
Уст их тэнгисийг
Ширгээгээд би үүл болгоё
Шигдэж ёроолд нь үлдээрэй

Тунаж үлдсэн зорилгоо
Тунгааж авсан бодлоо
Өөрийн гараараа би ялгаад авъя
Өнөд би үл гээе

Тэнгэрийг бүрхэж үүл болсон
Тэнгис далай минь буцаад
Хур аадар болон асгарч
Хөлгүй их далай болоорой

Өнөөг хүртэл намайг түшиж
Өөрийг биедээ тээсэнд талархъя
Өчүүхэн намайг эрхлүүлж
Өргөж тэтгэсэнд гялайя

Monday, March 18, 2013

Толгой сүүл холбохуй...

Чимх баяслаар амтлагдсан
Чин сэтгэлийн гуниг
Шүүрс алдан тунгаах оюунаас
Шүлэглэх сэдэл урсана

Гүний гүнд тархины адраас
Гавлын ёроолд дусаал дусах адил
Хэлхэлдэн цуврах хэдэн үгс нь
Хэмхэрхий сандлын чахрах дуун адил

Ээдэж гашилсан бодолд
Эргэцүүлж тунгаасан цөөхөн мөрт нь
Эвдэрч гажсан хаалганы
Эрхийн чинээхэн завсрын гэгээ

Тоост хорвоогийн наран
Томоогүй явсан насыг сануулан
Шижир алтан аргамжаагаар
Шинэхэн шүлгийг буулган ирэх шиг

Сэтгэлийн баяр гуниг жаргал зовлон
Сүлэлдэн байж сааралтсан бол
Сэрүүн зүүдний учир зангилаанаас
Сэдэл болж холбогдох нь үгүй

Зовлон жаргал, баяр гуниг
Зуун зуун дамнан эрээлэнхэн л байдгийн учир
Жаргал зовлон баяр гуниг
Жаран жаранд алагланхан л байдаг учир

Хоёр, хоёрын дэнс бүхэн
Хором бүхэнд ганханхан л байдаг учир
Хорвоо ертөнцийн амьдхан эс
Хүмүүний сэтгэлийг донслууланхан л байх нь

Хүмүүний сэтгэл нь дэнслэнхэн л байж
Хорвоогийн ухааныг танинхан л байх л
Хорвоо ертөнцөө танин таньсаар
Хоёргүй сэтгэлийг тээж л явах нь

Хоёр, хоёрын дэнсэнд
Хорвоо өөрөө багтах нь
Хоёр, хоёрын дэнсээр
Хорвоо биднийг дэнслэнхэн л байх нь

Хашхираан...

Чимээгүй хашхираан цуурайтна
Чихээ таглаад ч үл амарлина
Агшин бүрт
Алхам бүрт
Алслах нь үгүй
Айдас татуулан
Арзасхийтэл цуурайтна

Чимээгүй хашхираан цуурайтна
Чимхийн төдий амгалан үгүй
Чиний, миний, бүгдийн дотроос
Чимээгүй хашгираан цуурайтсаар

Амар амарлингуйг үйрүүлж бутална
Амьдрал хүслийн өнгө будгийг ховх татан чичиргэнэ
Харанхуй сүүдэр татуулсаар
Хүйтэн жихүүнээр үлээнэ

Бадран асах гал дөл
Бамбар түүдэг бүхэн
Өөдөө дүртэй чулуу болон хөшиж
Өнгийн гэрэл нь сүүдэр болон тогтоно

Илч бүхэн гэрэл бүхэн
Илхэн байж асан
Эргэж ирэх нь үү гэтэл
Эргэн тойрон бүхэн
Харлан хөшиж хөлдөж дуусах нь

Хамаг олон хүмүүс минь
Хашхирч үймэхээ азнаач
Амин зүрхэн тольтоосоо
Аюулт хашхираанаа татаач
Гэрэл бүхнийг унтрааж
Галт илчийг бөхөөж
Хар бараанаар хучиж
Хүйтэн сэтгэлийг хурцлах
Чимээгүй хашхираанаар чинь
Энэрэл хайр бүхэн
Эгээ л мөс болж
Эргэх цаг хугацаа ч
Гацаж хөшиж зогсох нь

Чимээгүй хашхирцгаах азна та минь
Чин зүрхнийхээ чанадаас ирэх
Аялгуу эгшгийг сонсооч
Амар амарлингуйг оршоо

Sunday, October 9, 2011

,,,

Тушаа мэт санагдаж асан тэр юмс
Туугдаж цагийн салхинд хийсэхэд
Түхийх цээжин дэх хоосон зайд
Түмэн бодлын гуниг хурган хоцорлоо

Sunday, July 24, 2011

Ертөнцүүд

Балга тагш юм толгойд гарч
Бараан бодлын манан хучна
Бачимдаж үл тэвдэх ууч сэтгэлийн
Багалзуурыг шахаж амьсгалийг нь тасална...

* * *

Өнгө мөнгөний хийсвэр хорвоогоос
Өнөд хол руу алсран одож
Өнгөгүй тунгалаг биеээр сэтгэлээ хучсан
Өр зүрхний ертөнцөд очно

Буруу зөв гэж тэнд үгүй
Бултаж нуугдах худал хуурмаг ч бас үгүй
Булаан эзлэх түрэмгий харгилал ч үгүй
Буцааж хариу нэхэхгүй хайраар дүүрэн

Улайж мэлзэх тэвдэх гэмгүй
Уруудаж доройтож шаналах зүйлгүй
Улцайн ялзарч буруудах бодолгүй
Угийн ариун гэгээн ертөнц

* * *

Төд удалгүй буцаад ир гэж
Тэвдэж ядарсан ертөнц минь дуудлаа
Тэнүүн бодлынхоо үрийг суулгаж ургуулчаад
Тэртээх алс руу явж болно гэлээ

Friday, July 15, 2011

Там, диваажин

Там диваажин бий гэвэл
Тэнд лав
Энэ ертөнц дээрхи шиг
Эрх чөлөө нь үгүй

Sunday, May 15, 2011

ХОС

Хөх үүлсийн дундаас наран өнгийж
Хөндий талд туяа нь илч нэмнэ
Хөөрөн догдлон зогсох миний сэтгэлд
Хөөрхөн чиний минь инээмсэглэл гэрэл нэмнэ

Оройгүй уудам тэнгэрийн дундаас
Одод саран гийж гэрэл нэмнэ
Орчлон дэлхийн олны дундаас
Онцгойрч чиний минь хоолой жаргал нэмнэ

Саран наран ээлжлэх эгэл амьдралын
Саадтай саартай сайнтай жимийг
Саруул ухаан сэтгэлийн гэгээтэй
Сайхан чиний минь сэтгэл хайр гэрэлтүүлнэ