Хэрэв би үхвэл

Хэрэв би үхвэл
Хэрээ нүдийг минь тоншиж
Хэдэр ноход ясыг минь хэмлэж
Хэдгэнэ батганын үүр болж
Хэзээ ч байгаагүй мэт замхарна
Тэд цадна
Тэд ч бас үхнэ


Хэрэв би үхвэл
Хэлхээ явсан нөхөд минь гуньж
Ханилсан нэгэн нь уйлж
Хэвлээс унагасан нь энэлж
Хэсэг нь дурсана
Хэсэг нь мартана

Мөр минь замхарч
Үг минь үлдэнэ
Үг минь л үнэн байг

Дүр минь баларч
Үр минь үлдэнэ
Үр минь л бүтэн байг

Сүүдэр минь замхарч
Үндэс минь үлдэнэ
Үндэс минь л бат байг

Бодол минь арилж
Бэхийн мөр л үлдэнэ
Бэх минь баларшгүй байг

Хүлээлт

Харанхуй шөнийн нойрондоо
Хайрт чинийхээ царайг харлаа
Хацрыг чинь зөөлөн илбэеү гэтэл
Харагдах дүр чинь хоосон байлаа

Бүрхийн шөнийн бүдэг гэгээнд
Бүлээн дүрийг чинь дэргэдээ үзлээ
Бүлээн амсьгалыг чинь үнэртьеү гэтэл
Бүрэлзэх дүр чинь бүдгэрэн одлоо

Үдшийн сарны гэгээн туяанд
Үзэсгэлэнт чамайгаа олж танилаа
Үнсэлтээр угтан тэвэрьеү гэтэл
Үзэгдэх дүр чинь замхран ариллаа

Түнэр харанхуйн балар ухаандаа
Түлхүүрийн чимээг чинь олж сонслоо
Төөнөх биеийг чинь дөхөв үү гээд
Тэмтчих бодол балран ариллаа

Мөнхийн зүүд

Үйлтэй энэ хорвоод мэндэлж би зүүдэллээ
Үүлэн мэт зөөлөн хайранд өлгийдүүлж зүүдэллээ
Үнэн худлын жамтад өндийж би зүүдэллээ
Үргэлжлэх цагийн салхинд үүлгэртэж бас зүүдэллээ

Энэ л зүүд
Миний л зүүд
Мөнхийн байгаасай

Үнэнч андуудтай учирч нэг зүүдэллээ
Үүрдийн амрагтаа туньж нэг зүүдэллээ
Үнэгчлэх үрээ үнэрлэж нэг зүүдэллээ
Үхэл амьдралын заагт тэнчиж нэг зүүдэллээ

Энэ л зүүд
Миний л зүүд
Энэ л зүүднээс сэрэлгүй
Алсын алсыг зорихсон

Үдлээд буцахын нартад

Үдлээд буцахын нартад
Үнэнтэй нь эвлэлгүй л яах вэ
Хөөрөн дэнслэх сэтгэл нь
Хөвсөлзөн догдлолгүй л яах вэ

Ирээд буцахын хорвоод
Итгэл гундалгүй л яах вэ
Догдлох хүрэн зүрх нь
Донсолж булгилалгүй л яах вэ

Саатаад буцахын орчлонд
Сандах сэтгэлийг яалтай
Эргээд буцахын жамтад
Ээрэх сэтгэлийг яалтай

Чи миний сэтгэлд

Чи миний сэтгэлд
Арван наймтай бүсгүй
Чимээгүй хайрын цучлийг
Асааж өрдсөн салхи

Чи миний сэтгэлд
Арван наймтай бүсгүй
Чимхийн төдий үрийг
Тэтгэж ургуулсан хур

Чи миний сэтгэлд
Арван наймтай бүсгүй
Чилж царцсан зүрхийг
Бүлээцүүлж амилуулсан наран

Би чиний сэтгэлд...

Далай бид хоёр

Захгүй далайн мандал дээр
Завьгүй би хөвж байна
Хаа хүрэхийг салхи мэднэ
Хан тэнгис түшиж би үл живнэ

Сэлүүртэн, заламгайтан явсан бол
Сэлэн шумбан наадах
Жигүүртэн дальтан байсан бол
Жиргэн дүүлэн нисэх л

Харин би газрын амьтан
Хөх тэнгэрийг ширтэн
Хөхрөх далайд хөвсөөр
Хүчит давалгаанд түрэгдсээр

Усан далайд сэлэх ч
Унд усаар ангахыг яалтай...

Хаанаас би энд ирээ вэ?
Хэдийнээс эхэлж би хөвөө вэ?
Хааш би зорино вэ?
Хэзээ аялал дуусах вэ?

Тээсэн бодол минь
Тээсэн зорилго минь
Тархи оюун минь
Төрөлх совин минь

Угаагдаж уусаж одсон бол
Уст их тэнгисийг
Ширгээгээд би үүл болгоё
Шигдэж ёроолд нь үлдээрэй

Тунаж үлдсэн зорилгоо
Тунгааж авсан бодлоо
Өөрийн гараараа би ялгаад авъя
Өнөд би үл гээе

Тэнгэрийг бүрхэж үүл болсон
Тэнгис далай минь буцаад
Хур аадар болон асгарч
Хөлгүй их далай болоорой

Өнөөг хүртэл намайг түшиж
Өөрийг биедээ тээсэнд талархъя
Өчүүхэн намайг эрхлүүлж
Өргөж тэтгэсэнд гялайя

Толгой сүүл холбохуй...

Чимх баяслаар амтлагдсан
Чин сэтгэлийн гуниг
Шүүрс алдан тунгаах оюунаас
Шүлэглэх сэдэл урсана

Гүний гүнд тархины адраас
Гавлын ёроолд дусаал дусах адил
Хэлхэлдэн цуврах хэдэн үгс нь
Хэмхэрхий сандлын чахрах дуун адил

Ээдэж гашилсан бодолд
Эргэцүүлж тунгаасан цөөхөн мөрт нь
Эвдэрч гажсан хаалганы
Эрхийн чинээхэн завсрын гэгээ

Тоост хорвоогийн наран
Томоогүй явсан насыг сануулан
Шижир алтан аргамжаагаар
Шинэхэн шүлгийг буулган ирэх шиг

Сэтгэлийн баяр гуниг жаргал зовлон
Сүлэлдэн байж сааралтсан бол
Сэрүүн зүүдний учир зангилаанаас
Сэдэл болж холбогдох нь үгүй

Зовлон жаргал, баяр гуниг
Зуун зуун дамнан эрээлэнхэн л байдгийн учир
Жаргал зовлон баяр гуниг
Жаран жаранд алагланхан л байдаг учир

Хоёр, хоёрын дэнс бүхэн
Хором бүхэнд ганханхан л байдаг учир
Хорвоо ертөнцийн амьдхан эс
Хүмүүний сэтгэлийг донслууланхан л байх нь

Хүмүүний сэтгэл нь дэнслэнхэн л байж
Хорвоогийн ухааныг танинхан л байх л
Хорвоо ертөнцөө танин таньсаар
Хоёргүй сэтгэлийг тээж л явах нь

Хоёр, хоёрын дэнсэнд
Хорвоо өөрөө багтах нь
Хоёр, хоёрын дэнсээр
Хорвоо биднийг дэнслэнхэн л байх нь