Чөлөөлсөн нь

Зүүн ховдолд нуугдсан
Зүрхний бяцхан шувуухайг
Дурлалын цэлмэг тэнгэрт нь
Дураар нь нисгэж амрав

Харин үлдсэн зүрх нь
Хөндий хоосон биш ээ одоо
Хайр сэтгэл найрагаар
Халгиж булгилж байгаа

Хартай зүүд

Хайрын оч зүрхнээ харваж
Харц шидэн сэмхэн санаашрах намайг
Харамлах сэтгэл эзэмдэн дийлж
Хартай зүүд үдшийн нойрыг хулжаана

Дурлал гэдэг...

Дурлал гэдэг
Дураараа залгилж болдоггүй
Дутуу иссэн дарс ч
Дусал төдий хүртэхэд
Дуу чимээгүй тас үсэрнэ

Дурлал гэдэг
Татсан тамхины утаа
Татаад барих биегүй ч
Тархи оюунаар наадан
Таатай сайхан санагдана

Сэтгэл минь

Цас хаялна, сэтгэл шиг
Цав цагаахан, сэтгэл шиг
Чимээгүйхэн дүнсийнэ, сэтгэл шиг л
Чиний л тухай бодлууд, сэтгэлд минь л

Биед чинь дөхөвч
Сэтгэл чинь алсрана, зэрэглээ шиг
Бодол, хайраар халгивч
Сэрүүн зүүдлээд л сэрнэ, бороо шиг

Салхинаа туугдах үүлэн лугаа
Сэтгэл минь төөрөн хэснэ
Ангасан хөрснөө шингэх шиврээн дусал шиг
Алдуурсан сэтгэл минь замхран одно

...

Сэтгэлд минь хургах жавар салхи
Сэм сэмээр замхран арилна
Сэрүүн зүүднээс минь даллан сэрээж
Сэтгэлт чи минь даллан дуудна

Урсан хөврөх бодлын үзүүрт
Ухаан санаа цэлмэн уужирна
Уртхан амьдралын нарийн харгуйд
Учралт чи минь мишээн тосно

Эрхэс гариг, наран саран
Эргэн тойрон хүрдэн эргэнэ
Энх амьдралын жамыг зөгнөн
Энгүй талаас салхин сэвшинэ

Гэгээн хүслийн тэнгэр болж
Гэрэлт нарны илчин болж
Галт зүрхний дуулал болж
Ганцхан чи минь наддаа иржээ

Амирлал

Гэрэл үгүй
Сүүдэр үгүй
Хайр үгүй
Хагацал ч үгүй
Жаргал үгүй
Зовлон ч бас үгүй
Халуун ч биш
Хүйтэн ч бас биш
Бодол байхгүй
Бодит байдал ч бас үгүй
Бурхан үгүй
Буг ч үгүй
Итгэл үгүй
Ирээдүй ч үгүй
Өрнөл үгүй
Өнгөрсөн бас үгүй
Уйтгар, баяр үгүй
Одоо ч гэж үгүй
Сэтгэл үгүй
Сэрэл ч гэж үгүй
Алс гэж үгүй
Дөт ч гэж үгүй
Гүнзгий ч гэж үгүй
Гүехэн ч гэж үгүй

Ийм нэгэн ертөнц
Энгийн л нэгэн амар амгалан

Зэрлэг сарнай

Хайрт минь чи
Хаврын эртэд
Хажууд минь өндийсөн
Зэрлэг сарнай

Харин би
Намрын салхинд
Навчисаар уйлан хоцорсон
Нүцгэн мод...